Γιατί κυβερνήσεις και διοικήσεις αποτυγχάνουν παγκόσμια;

deja-vu-paihnidia-myalou-provlepsi-tou-mellontos-i-kati-allo

Είναι πάντα εντυπωσιακή η διαπίστωση (ανεξάρτητα του πόσο συχνά επαναλαμβάνεται αυτό) ότι η άνθρωποι είμαστε έρμαια των συναισθημάτων μας και του θέλω μας, ανεξαρτήτως μόρφωσης και επαγγελματισμού. Αυτό που αποκαλούμε Κυβερνήσεις και Δημόσια Διοίκηση, υποτίθεται ότι απαρτίζεται από επαγγελματίες μορφωμένους και καλά εκπαιδευμένους, ώστε να φέρνουν σε επιτυχία το έργο που έχουν αναλάβει.

Του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Τότε πως γίνεται και αποτυγχάνουν σε τόσο μεγάλο βαθμό; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για αποτέλεσμα σε εθνικό επίπεδο, αλλά σε διεθνές επίπεδο, διότι δυστυχώς το φαινόμενο αυτό είναι παγκόσμιο. Η αποτυχία στην πλειοψηφία των θεμάτων που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας μία κυβέρνηση και κατ’ επέκταση η δημόσια διοίκηση είναι παταγώδης, διαχρονικά και παγκόσμια. Είναι άραγε τόσο ανίκανοι και τόσο ανεπαρκείς, ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Τα παραδείγματα είναι τόσα και τόσο χτυπητά, που μπαίνεις στον πειρασμό να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος μας διοικείται από «ένα μάτσο ηλίθιους». Το πρόβλημα με αυτό το συμπέρασμα, είναι ότι επιστημονικά είναι αδύνατον να συμβαίνει αυτό και ειδικά σε τέτοια έκταση.

Εάν τώρα πάρεις έναν έναν, όλους αυτούς τους ανθρώπους που απαρτίζουν τη δημόσια διοίκηση και τις κυβερνήσεις και τους κουβεντιάσεις, θα διαπιστώσεις ότι οι περισσότεροι έχουν αξιόλογη μόρφωση και πνευματικές ικανότητες. Τότε γιατί αποτυγχάνουν και μάλιστα παταγωδώς τις περισσότερες φορές; Η απάντηση μάλλον βρίσκεται στο ότι οι άνθρωποι για να λειτουργήσουν χρειάζονται να πιστεύουν σε κάτι, να είναι πεπεισμένοι για κάτι.

Η πίστη δημιουργεί συναισθηματική ασφάλεια και εφόσον ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι ανασφαλής και χρειάζεται απελπισμένα να πιστεύει σε κάτι για να πορευθεί στην ζωή του, η πίστη του για οτιδήποτε καταντάει να έχει μεγαλύτερη σημασία ως πίστη (τις περισσότερες φορές γίνεται εμμονική πίστη), παρά το αν αυτή η πίστη είναι σωστή η λάθος.

Επειδή λοιπόν η πίστη είναι κυρίως συναισθηματικό αποτέλεσμα και όχι λογικό, οι άνθρωποι τείνουν να εκλογικεύσουν το συναίσθημα, κάτι τελείως αδύνατον, γιατί τότε το συναίσθημα… δεν θα ήταν συναίσθημα.

Η προσπάθεια της εκλογίκευσης του συναισθήματος, είναι η διαδικασία που προσπαθούμε να μετατρέψουμε εγκεφαλικά το «θέλω» μας, το «μου αρέσει» (δηλαδή το συναίσθημα μας), σε αλήθεια. Σε αυτό λοιπόν το σημείο αρχίζει και η αποτυχία.

Παραδείγματα; Άπειρα. Είναι γύρω μας και είναι κραυγαλέα, αλλά επειδή είναι αδύνατον για μας να δούμε τον εαυτό μας και τα παράλογα δικά μας πιστεύω, θα φέρω σαν παραδείγματα αυτά που η πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί (σίγουρα δικαιολογημένα εκ του αποτελέσματος) ως τα λάθος πιστεύω τρίτων.

  • Πρώτο παράδειγμα η ΛΙΤΟΤΗΤΑ. Θα χρησιμοποιήσω παραδείγματα που για μας τους Έλληνες είναι η καθημερινότητα, παραδείγματα που μας επηρεάζουν και μας πονάνε…  Το δίδυμο Μέρκελ και Σόιμπλε έχει κατηγορηθεί από τους πάντες σε διεθνές επίπεδο για την πολιτική της λιτότητας την οποία έχουν επιβάλει στην Ευρωζώνη.

Η λιτότητα που το γερμανικό δίδυμο πρεσβεύει με τα μανίας, είναι αποτέλεσμα της συναισθηματικής ανασφάλειας από την οποία πάσχει το σύνολο του γερμανικού λαού.

Ανασφάλεια η οποία πηγάζει από τις μεγάλες οικονομικές καταστροφές που πέρασε η Γερμανία στο παρελθόν. Επομένως η πρακτική της λιτότητας είναι το συναισθηματικό καταφύγιο έναντι του φόβου, ότι αν δεν αυτό-πειθαρχηθούμε, θα μας βρουν ξανά μαύρες μέρες…

  • Δεύτερο παράδειγμα το ISIS και όχι μόνο. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, ίσως και εκατομμύρια, ασπάζονται εξτρεμιστικές ιδεολογίες η θρησκευτικές πεποιθήσεις, για τις οποίες είναι έτοιμοι να σκοτώσουν η να σκοτωθούν έναντι κάποιας ομιχλώδους επιβράβευσης σε μία άλλη ζωή, η της επιτυχίας ενός εξίσου ομιχλώδους κοινού καλού.

Η πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων έχει μία άσχημη η μίζερη ζωή σήμερα και βρίσκει παρηγοριά στη σκέψη και την πεποίθηση μιας ευτυχισμένης ζωής μετά θάνατο. Έχουν δημιουργήσει λοιπόν ένα πιστεύω, ότι το σήμερα δεν μπορεί να αλλάξει σε αυτή τη ζωή, άρα η μόνη ελπίδα πάνω στην οποία αγκιστρώνονται και την μετατρέπουν σε πίστη, είναι η ευτυχία σε μία άλλη ζωή.

Είναι άραγε σύμπτωση ότι όλες οι μονοθεϊστικές θρησκείες υπόσχονται στους πιστούς τους το ίδιο πράγμα; Ή μήπως τελικά αυτό είναι κοινή διαπίστωση ως ανάγκη των ανθρώπων ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητας η καταγωγής;

  • Τρίτο παράδειγμα η ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ. Πως είναι δυνατόν η αμερικανική κυβέρνηση και Διοίκηση στο σύνολο της, να κάνει τέτοιο θεμελιώδες λάθος και να πιστέψει ότι οι Μουσουλμανικές Αραβικές χώρες, όπου το κοινωνικό, θρησκευτικό, οικονομικό και πολιτιστικό μοντέλο ζει στον 5ο αιώνα μ.Χ., θα μπορούσαν να μετατραπούν σε Δυτικού τύπου Δημοκρατίες του 21ου αιώνα;

Η σκέψη και μόνο και όχι η πίστη για το εφικτό αυτής της πιθανότητας, είναι ο απόλυτος παραλογισμός. Τι συνέβη λοιπόν; Ομαδικός παροξυσμός και αποβλάκωση, ή κάτι άλλο ;Οι θεωρίες συνωμοσίας λένε, ότι στην πραγματικότητα, μέσω του εκδημοκρατισμού η Αμερική επεδίωκε την αστάθεια των χωρών αυτών, η οποία θα έφερνε τον κατακερματισμό των Αραβικών χωρών σε μικρότερες χώρες, οι οποίες θα ήταν μεν ποιο ομοιογενείς και σταθερές να διοικηθούν, αλλά ταυτόχρονα και ποιο ασθενής ώστε να είναι ποιο εύκολες στον έλεγχο και τη χειραγώγηση.

Η αδυναμία ενός τέτοιου σχεδίου είναι ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός αστάθμητων παραγόντων που θα ανέτρεπε στο τέλος τον οποιοδήποτε σχεδιασμό και το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, κάτι που τελικά έγινε. Επειδή τώρα είναι γνωστό ότι η Αμερικάνική Διοίκηση διέπεται από την λογική του «Μείζονος Συμφέροντος» και η αποτυχία ενός τέτοιου σχεδίου θα είχε δυσανάλογο κόστος σε σχέση με το προσδοκώμενο όφελος, θα πρέπει να απορρίψουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Μήπως τελικά η αμερικανική Διοίκηση έπεσε στην παγίδα της εκλογίκευσης του συναισθήματος; Το ιδανικό για την Αμερική θα ήταν οι Αραβικές χώρες να μοιάσουν στις Δυτικές Ευρωπαϊκές χώρες ανεξαρτήτως της θρησκευτικής τους πίστης και να πάψουν να είναι ένας αστάθμητος παράγοντας στους Δυτικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.

Η αμερικανική Διοίκηση ήταν πεπεισμένη ότι κάτι τέτοιο ήταν δυνατόν λόγω της Τουρκίας. Η ύπαρξη της Κεμαλικής Τουρκίας η οποία ήταν ένας συνδυασμός Μουσουλμανικής το θρήσκευμα χώρας, που είχε όμως μία λαϊκή/κοσμική διακυβέρνηση «καρικατούρα», είχε καταρχάς πείσει την Δύση ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό, έστω και με κάποιους σημαντικούς συμβιβασμούς. Αυτό είναι το πρώτο αποδεικτικό στοιχείο του πως το θέλω, μετατρέπεται σε αλήθεια.

Όταν λοιπόν ανέβηκε στην εξουσία ο Ερντογάν, ως μετριοπαθής Ισλαμιστής που εμφανιζόταν ως οπαδός του Γκιουλενισμού, που πρεσβεύει ότι δεν υπάρχει καμία αντίθεση μεταξύ Ισλάμ και κοσμικού κράτους και ότι η ειρηνική συνύπαρξη θρησκειών είναι εφικτή, η Δύση και η αμερικανική διοίκηση ειδικότερα, έσπευσε να δεχθεί ότι πλέον υπάρχει η απόδειξη ότι η μετατροπή των υπολοίπων Μουσουλμανικών χωρών σε copy-paste (κόπι-πάστε κατά Πολάκη…) του τουρκικού μοντέλου είναι απόλυτα εφικτή.

Το ότι ο Γκιουλενισμός είναι μία εξαίρεση αν όχι αίρεση και όχι ο κανόνας, ότι το Κοράνι όσο και να προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις διασταλτικά είναι αντίθετο ως προς τις αρχές του Γκιουλενισμού, έπαψε να έχει σημασία από τη στιγμή που το «θέλω» της Δύσης και της Αμερικής μετατράπηκε σε αλήθεια. Άρα αυτό που είχε πλέον σημασία δεν ήταν τι πιστεύουν οι Αραβικοί λαοί και το σύνολο του Μουσουλμανικού κόσμου, αλλά η βολική αλήθεια που ήθελε να πιστεύει η Δύση και η Αμερική.

Πως μπορεί να αλλάξει αυτό στο μέλλον; Δυνητικά θα μπορούσε να αλλάξει μόνο όταν ο άνθρωπος εξελιχθεί και εκπολιτισθεί τόσο, ώστε να υπερβεί τα ένστικτα του και τις ανασφάλειες του. Εν ολίγοις να ελέγξει τα συναισθήματά του και να πάψει να μετατρέπει το θέλω του σε εικονική πραγματικότητα.

Τι πιθανότητες υπάρχουν γι’ αυτό; Εάν κοιτάξουμε το πόσο μοιάζουμε σε βασικά θέματα με τους μακρινούς μας προγόνους, θα έλεγα ότι τα νέα δεν είναι καλά, γιατί θα μας πάρει κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια για να φτάσουμε στο σημείο αυτό….πηγη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s