Απερχόμενοι πρωθυπουργοί: Τα… ρεκόρ του Τσίπρα

 

Της Μαριάννας Σκυλακάκη***

Τα στοιχεία που ακολουθούν αφορούν την πολιτική περίοδο πριν από την εθνική τραγωδία στην Ανατολική Αττική, συνεπώς δεν συνυπολογίζουν τις επιπτώσεις που θα έχει αυτή στο εκλογικό σώμα. Ερμηνεύουν όμως, πιθανώς, γιατί τη συγκεκριμένη κυβέρνηση απασχολούν τόσο πολύ η επικοινωνία και οι εκλογικοί συσχετισμοί, ώστε να βλέπει τα πάντα υπό το αυτό το πρίσμα, ακόμη και μεγάλες κρίσεις όπως αυτή που κατέληξε σε απόλυτη καταστροφή πριν από μερικές ημέρες.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι απλός: τα στοιχεία των ερευνών κοινής γνώμης είναι τόσο καταστροφικά για την κυβέρνηση, ώστε η αγωνιώδης και μάταια προσπάθεια ανατροπής τους έχει καταντήσει μονομανία, ώστε να έχει απόλυτη προτεραιότητα ό,τι άλλο και να συμβαίνει.

«Μα», θα απαντήσουν οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές, «τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα, υπάρχει ελπίδα. Στο κάτω κάτω, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μέχρι στιγμής κατακρημνιστεί όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις που έχασαν, η μία μετά την άλλη, την εξουσία. Ο Αλέξης Τσίπρας αντέχει». Αντίστοιχα θα ακούσει κάποιος και από φοβικούς της άλλης πλευράς: «Γιατί η διαφορά είναι μόνο 10 μονάδες;». Continue reading →

Advertisements

Γιατί ο Κοτζιάς καταστρέφει μια πολιτική 44 χρόνων; Μερικά ερωτήματα

Του Σάκη Μουμτζή

Η περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεων της Ελλάδος με τη Ρωσία που παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες μπορεί να αποδοθεί και στην απόπειρα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να αλλάξει την τρέχουσα πολιτική ατζέντα, που την βαρύνουν οι 94 νεκροί. Αυτό βέβαια είναι ο ορισμός του τυχοδιωκτισμού. Για μια μικροκομματική σκοπιμότητα, ναρκοθετούνται οι σχέσεις με μια υπερδύναμη.

Όμως το κλίμα ήταν ήδη βαρύ. Το ερώτημα είναι αν ο Ν.Κοτζιάς χαράσσει μόνος του αυτήν την πολιτική της ρήξης με τη Ρωσία ή σε συνεννόηση με τον πρωθυπουργό. Αν συμβουλεύεται τους διπλωμάτες του υπουργείου του ή αν εκπονεί αυτήν την πολιτική μαζί με μια μικρή ομάδα συνεργατών του.

Και, το κυριότερο, αν έχει εντάξει αυτήν την πολιτική σε μια στρατηγική ή είναι σπασμωδικές κινήσεις που συναρθρώνουν αυτήν τη σύγκρουση στην εσωτερική πολιτική κατάσταση. Continue reading →

Το παραμύθι της Αριστεράς και πώς το πιστέψαμε

Του Σάκη Μουμτζή

Η Αριστερά παγκοσμίως επέδειξε μια δεινότητα στην εκφορά του λόγου της. Γνωρίζοντας πόσο σημαντικό είναι τις ιδέες της να τις εγκολπωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες, ανέπτυξε στον ύψιστο βαθμό την προπαγάνδα και την αγκιτάτσια.

Έτσι από ένα καθοδηγητικό κέντρο εκπέμπονταν μηνύματα που τα αναπαρήγαγαν εκατομμύρια ηχεία σε όλον τον κόσμο, κατά τρόπο ομοιόμορφο.

Με αυτόν τον τρόπο οι αγκιτάτορες της Αριστεράς κατόρθωσαν να πείσουν ένα σημαντικό κομμάτι του πλανήτη πως αυτοί είναι ειρηνόφιλοι και οι αντίπαλοι τους πολεμοχαρείς. Πως αυτοί είναι προοδευτικοί και οι αντίπαλοι τους αντιδραστικοί. Continue reading →

Η τραγωδία ως ευκαιρία για την ειρηνική επανάσταση που χρειάζεται η Ελλάδα

Μάκης Ανδρονόπουλος

Η Ελλάδα δεν εκσυγχρονίζεται, ούτε μεταρρυθμίζεται γιατί δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη. Τον εκσυγχρονισμό και τις μεταρρυθμίσεις τις έχουν ανάγκη τα συμφέροντα, μεγάλα και μικρά, που λεηλατούν τη χώρα. Δεν έχει ανάγκη να εκσυγχρονιστούν οι θλιβερές δομές της ανομίας, να μεταρρυθμιστεί το αναποτελεσματικό πελατειακό κράτος για να γίνει αποδοτικότερο για τους εκμεταλλευτές του. Πρέπει αυτές οι δομές να καταστραφούν για να φτιαχτούν με άλλες παραδοχές, με άλλους ανθρώπους, με άλλα συστήματα. Η Ελλάδα χρειάζεται δομικές ριζοσπαστικές αλλαγές.

Το δημοσιονομικό κόστος γι’ αυτό δεν είναι καθοριστικής σημασίας. Μπορούν να γίνουν οι αλλαγές και να αλλάξουν όλες οι προτεραιότητες και στις δαπάνες. Το καθοριστικό για την αλλαγή παραδείγματος είναι η παραδοχή της πραγματικότητας και η ριζοσπαστική αναθεώρησή της μέσα από στιβαρά καινοτομικά σχέδια που επιβάλει μια ισχυρή πολιτική βούληση, εκπαιδεύοντας τη διοίκηση και εμπλέκοντας συστηματικά τους πολίτες. Continue reading →

Ούτε μαζί τα φάγαμε, ούτε μαζί καήκαμε

Σταύρος Λυγερός

Παρότι η κοινωνία βρίσκεται ακόμα μεταξύ σοκ και πένθους, έχει ήδη αρχίσει η αναπόφευκτη ανταλλαγή πυρών μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, με τη συμμετοχή, όπως συμβαίνει πάντα, των Μίντια, αλλά και πολιτών (κατά κανόνα οπαδών) στα κοινωνικά δίκτυα. Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: οξύτατη πόλωση με βάση τη διαχωριστική γραμμή που υπήρχε πριν την καταστροφική πυρκαγιά. Η αντιπολίτευση φορτώνει όλες τις ευθύνες στην κυβέρνηση, η δε κυβέρνηση τις φορτώνει στα σημερινά αντιπολιτευόμενα κόμματα που κυβέρνησαν επί δεκαετίες.

Ας προσπαθήσουμε, όμως, να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά:

Πρώτον: οι ανθρώπινες απώλειες και οι υλικές ζημιές από φυσικές καταστροφές, όπως σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, δεν μπορούν να αποτραπούν ολοσχερώς. Μπορούν, όμως, με κατάλληλο σχεδιασμό και οργάνωση, με αξιοποίηση της επιστήμης και της τεχνολογίας και με επαρκή μέσα, τα καταστροφικά αποτελέσματα να συρρικνωθούν. Αυτός πρέπει να είναι ο μόνιμος στόχος της Πολιτείας. Continue reading →

Κυβέρνηση σαν πρωτοετής φοιτητής, μια εργασία “στο πόδι” να πάρει το “5” δραπετεύοντας…

Καθώς περνούν οι μέρες, αρχίζει να γίνεται εμφανές ότι η πυρκαγιά στο Μάτι, πρόκειται για την πλέον φονική στη χώρα, ξεπερνώντας και τις πυρκαγιές του 2007. Το δραματικό σε σχέση με όλες αυτές τις τραγωδίες, είναι η μετέπειτα αγωνία: Και τελικά, πόσοι ακριβώς είναι οι αγνοούμενοι; Θα τα καταφέρουν όλοι οι τραυματίες; Παρακαλούμε για μια καλή είδηση. Έστω και για έναν άνθρωπο, ότι τον βρήκαν κάπου ζωντανό. Ότι γλίτωσε.

Ζώντας σε αυτή την αγωνία, η θεματολογία και ο σχολιασμός ακολουθούν τους δικούς τους κανόνες και ήδη έχουν πάρει το δρόμο τους. Όμως, η κοινωνία, την οποία όλοι επικαλούνται, έχει αρχίσει να αποστασιοποιείται από τις κάθε είδους μάχες που υποτίθεται συμβαίνουν για λογαριασμό της. Και για λογαριασμό των νεκρών συνανθρώπων μας. Continue reading →

Η οικονομία-ζόμπι μας χτυπάει την πόρτα….Σταύρος Λυγερός

Όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη μέχρι το 2022 να έχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ και στη συνέχεια, μέχρι το 2060, 2,2%. Όταν κατά γενική ομολογία η οικονομία είναι στα γόνατα, λόγω και έλλειψης ρευστότητας, μία τέτοιου επίπεδου αφαίμαξη δεν αφήνει περιθώρια για να ξανασταθεί στα πόδια της. Πολύ περισσότερο που η κυβέρνηση Τσίπρα παράγει τα τελευταία χρόνια υπερπλεονάσματα, πολύ μεγαλύτερα από τους μνημονιακούς στόχους. Πρώτον, για να πείσει τους δανειστές ότι δεν χρειάζονταν πρόσθετα μέτρα. Δεύτερον, για να κάνει κάποιες μικροπαροχές στους φτωχούς, τους οποίους θεωρεί εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, και σε βάρος της μεσαίας τάξης.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΕ, το 22,2% των Ελλήνων επιβιώνει σε συνθήκες ένδειας. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των φορολογουμένων προς το δημόσιο αυξάνονται με ρυθμό που φθάνει μέχρι και ένα δισ. ευρώ το μήνα. Σ’ αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τις αυξανόμενες ληξιπρόθεσμες οφειλές και προς τα ασφαλιστικά ταμεία και προς τις τράπεζες. Continue reading →

Έσχατος ξεπεσμός της πολιτικής μας ζωής

Η απέλαση διπλωματών είναι κορυφαία και συνάμα ακραία πράξη στις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ δυο χωρών. Όταν δε η απέλαση γίνεται από μια μικρή χώρα και αφορά διπλωμάτες μεγάλης δύναμης, το ζήτημα λαμβάνει άλλες διαστάσεις.

Πότε μια χώρα καταφεύγει στο μέτρο της απέλασης;

Όταν διπλωμάτης που είναι διαπιστευμένος στη χώρα αυτή συλλαμβάνεται να προβαίνει σε πράξεις που αντίκεινται στη διπλωματική ιδιότητα και στρέφονται εναντίον της χώρας που τον φιλοξενεί. Για παράδειγμα, πριν από λίγα χρόνια οι αρμόδιες ελληνικές Αρχές έπιασαν στην κυριολεξία στα πράσα κορυφαίο διπλωμάτη μεγάλης συμμάχου χώρας να παίρνει απόρρητα έγγραφα από γυναίκα υπάλληλο του υπουργείου Εξωτερικών, με την οποία διατηρούσε και ιδιαίτερη σχέση. Σημειώνεται ότι η κυρία αυτή υπηρετούσε σε νευραλγική θέση του ΥΠΕΞ. Continue reading →

Κάθε μέρα και μία γκάφα. Ως πότε;

 

Κάθε ημέρα συμβαίνει κάτι. Κάτι που μας εκθέτει ως χώρα σε όλη την Οικουμένη. Μας έχουν συνηθίσει οι άλλοι, έχουμε συνηθίσει κι εμείς τον εαυτό μας. Αλλά όλο αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Το Μαξίμου έχει χάσει το μαγικό ραβδάκι. Κι αυτό το γνωρίζουν πλέον και οι Γερμανοί…

Η απαίτηση των Γερμανών για τον ΦΠΑ στα νησιά ήταν απαράδεκτη. Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να τα έχει κάνει μαντάρα, μπορεί άλλα να του λένε κι άλλα να καταλαβαίνει, αλλά δεν είναι όμορφο να διασύρεται ο Έλληνας πρωθυπουργός στο εξωτερικό. Όπως κι αν λέγεται. Επίσης, οι Γερμανοί επιμένουν να συμπεριφέρονται με έναν τρόπο ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις πλησιάζει αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν «ύβρις». Αν ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για τις «αταξίες» του Αλέξη είχαν πολλές άλλες αφορμές. Κι όχι τον ΦΠΑ που ψήφισε η ελληνική Βουλή και είναι το ελάχιστο που θα μπορούσε κάποιος να κάνει για τους νησιώτες που έχουν δεχτεί όλες τις συνέπειες του προσφυγικού. Continue reading →