Ισλάμ και δημοκρατία: Έννοιες ασύμβατες

freedom go to hellΞέρετε, έστω και μία από τις 57 μουσουλμανικές χώρες με πραγματική δημοκρατία;
Εγώ δεν ξέρω καμιά!

Ξέρετε, έστω μία θρησκεία, μια φιλοσοφία, μια ιδεολογία, μήπως ξέρετε έστω έναν λαό που να μην εξαφανίστηκε ή δεν αφομοιώθηκε ερχόμενος σε επαφή με το Ισλάμ;
Εγώ δεν ξέρω!

Η Ευρώπη, ανίκανη να υπερασπιστεί τις δικές της αρχές και αξίες, βαπτίζει την δειλία της «σεβασμό στην διαφορετικότητα» και με μαθηματική ακρίβεια οδηγείται σε έναν νέο μεσαίωνα (αυτήν την φορά σκληρότερο και χωρίς επιστροφή), στον ισλαμικό μεσαίωνα… (περισσότερα…)

Advertisements

Η Δημοκρατία στο απόσπασμα

error_404__democracy_not_found_by_loreejoe-d573qnxΗ χώρα που γέννησε τη δημοκρατία ως έννοια και την παγίωσε ως το πλέον αποδεκτό κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, αλλά κυρίως ως τρόπο ζωής παγκοσμίως φαίνεται ότι την βάζει πλέον σε κανονική «κατάψυξη». Γνωρίζαμε καιρό πριν ότι το μέγιστο αγαθό της δημοκρατίας κλονιζόταν από δυσλειτουργίες και υπονομεύσεις, προερχόμενες από πολίτες και πολιτικούς. Είχαμε συμβιβαστεί στην ιδέα ότι έπρεπε να γίνουν ή ν’ αλλάξουν πολλά προκειμένου να δικαιούμαστε την «έπαρση» περί απογόνων εκείνων που επινόησαν και πρόσφεραν στην ανθρωπότητα ένα ακόμα ελληνικό πνευματικό αγαθό. Για να μην πλατειάζουμε σε θέματα γνωστά και τετριμμένα, ας δούμε –όσο αντέχει ακόμα η κοινή λογική, το ήθος και το φιλότιμο μας- τους βιαστές της έννοιας της δημοκρατίας. Δυο απτά δείγματα για το πού έχει περιέλθει η χώρα. (περισσότερα…)

Μισάνθρωποι και εγκληματίες

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ(ΕΓΕΡΘΟΥΤΟΥ)Eχουν στερέψει οι λέξεις για να περιγράψει κανείς τη ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή και τον αρχηγό της, Νίκο Μιχαλολιάκο.
Το τελευταίο διάστημα, αν και μακριά, ένιωθα πως είχαν κηρύξει… «υποχώρηση» μετά τα θλιβερά γεγονότα στη Βουλή, όπου έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Χλεύασαν τους δημοκρατικούς θεσμούς, αν και πάντα τους χρησιμοποιούν για να επιβάλουν τις φασιστικές θέσεις τους.

Η απόκτηση από την αμερικανική ομάδα του Μιλγουόκι του νεαρού Ελληνο-Νιγηριανού Γιάννη Αντετοκούνμπο, που νιώθει Ελληνας και το δείχνει, ήταν η αιτία επανεμφάνισης της Χρυσής Αυγής και του αρχηγού της, ενός αναξιοπρεπούς «ανθρώπου», ο οποίος κηρύσσει το μίσος και αγαλλιάζεται με την ιδέα και μόνο ότι θα εκδιώξει χιλιάδες συνανθρώπους μας που βρήκαν καταφύγιο στην Ελλάδα.

Η επίθεση εναντίον του Γιάννη προκαλεί θλίψη, αλλά και οργή. Θλίψη, διότι η ζωή ενός παιδιού δεν λογαριάζεται από τους μισανθρώπους της Χρυσής Αυγής και οργή, διότι μας έχουν ρεζιλέψει σε όλο τον κόσμο. «Οχι, δεν είμαστε ρατσιστές», είπα δυνατά -σχεδόν φωναχτά- σε καλό συνάδελφο στην Ουάσιγκτον που ξεκίνησε τη συζήτηση για το θέμα καθώς έφτασε φρέσκια η είδηση της δήλωσης περί χιμπατζή του Μιχαλολιάκου. (περισσότερα…)

Περί ρουφιάνων στο δημόσιο βίο…

ΓΛΥΣΨΙΜΟ ΡΟΥΦΙΑΝΟΣΣτη νεοελληνική υπάρχει η λέξη ρουφιάνος, η οποία αποδίδει τις έννοιες του καταδότη, του ραδιούργου, του δολοπλόκου, του συκοφάντη. H σημερινή χρήση της λέξης, με τις πιο πάνω έννοιες, αποτελεί εννοιολογική φθορά σε σχέση με την αρχική της σημασία. Στην ιταλική γλώσσα, από την οποία προέρχεται η λέξη, ruffiano σημαίνει το αδύνατο και ψωριάρικο άλογο (stallone ruffiano), το οποίο βάζουν με τη φοράδα κατά την περίοδο του οίστρου της.

Επειδή η φοράδα είναι ζόρικο ζώο και τις πρώτες ημέρες του οίστρου της γίνεται πολύ επιθετική, δαγκώνοντας και κλωτσώντας, με κίνδυνο να τραυματίσει άσχημα το αρσενικό, οι εκτροφείς για να προστατεύσουν τον καθαρόαιμο επιβήτορα βάζουν για λίγες μέρες το ρουφιάνο με τη φοράδα, ο οποίος δεινοπαθεί. Αφού αρχίσει η φοράδα να «μαλακώνει» τότε αποσύρουν τον κακομοίρη το ρουφιάνο και βάζουν τον επιβήτορα για την αναπαραγωγή. Έτσι, η λέξη μεταφορικώς χρησιμοποιείτο για να δηλώσει τον αχυράνθρωπο, τον αναλώσιμο τύπο, ο οποίος ανελάβανε ποταπές αποστολές, με σκοπό να μην εκτεθεί ο πλειστάκις υψηλά ιστάμενος και δειλώς κρυβόμενος εντολέας. (περισσότερα…)

Tο τσεκούρι που κανιβαλίζει τους Έλληνες!!!

capitalism_cartoon1Γράφει ο Αυγερινός Χατζηχρυσός:
Δεν είναι τα υλικά αγαθά που χάνουμε από την κρίση, είναι ο πολιτισμός, η ανθρωπιά μας.
Ενα χρόνο µετά τη µεθυστική αποχαύνωση των Ολυµπιακών Αγώνων του 2004, όταν ακόµη οι περισσότεροι ζούσαν στους ρυθµούς του ευρωπαϊκού εκσυχρονισµού µας και η διαπλοκή κατέτρωγε και τα τελευταία κονδύλια, ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς παρουσίασε µια «προφητική» -όπως αποδείχθηκε- ταινία, «Το Τσεκούρι». Το πολιτικό αυτό θρίλερ, µε δόση µαύρου χιούµορ, παρουσίαζε αυτά που σήµερα ζει η ελληνική κοινωνία, τον κοινωνικό εµφύλιο και κανιβαλισµό.

Ο ήρωας της ταινίας, ο Μπρουνό, -υψηλόβαθµο στέλεχος εταιρείας- απολύεται ύστερα από 15 χρόνια άψογης υπηρεσίας. Αρχικά, συνεχίζει να ψάχνει για δουλειά, ύστερα όµως από τρία χρόνια ανεργίας, οδηγείται σιγά σιγά στην αποξένωση, όχι µόνο από την κοινωνία, αλλά και από την ίδια του την ανθρωπιά, την ορµέµφυτη ανάγκη του ανθρώπου να κοινωνεί το διπλανό του και που µας διαχωρίζει από το ζωικό βασίλειο. Μπροστά στο αδιέξοδο και για να µπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του, εντοπίζει τους υποψήφιους ανταγωνιστές του -για τη νέα θέση εργασίας που διεκδικεί- και αρχίζει, έναν έναν, να τους εξοντώνει! (περισσότερα…)

Πολιτική απάτη η «ανάπτυξη» χωρίς δημοκρατία

τοση-δημοκρατια-ειχαμε-να-δουμε-απο-τη-χουνταΠριν από 50 ακριβώς χρόνια, στις 21.2.1963, η κυβέρνηση της ΕΡΕ – του κόμματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και προγόνου της Ν.Δ. – κατέθεσε στη Βουλή των Ελλήνων πρόταση «περί αναθεωρήσεως μη θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος». Επρόκειτο για απόπειρα αναθεώρησης του Συντάγματος του 1951.   Η απόπειρα αυτή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, καθώς ανεκόπη από την Αποστασία, η οποία έμεινε έκτοτε γνωστή ως το «συνταγματικό πραξικόπημα» του βασιλιά Κωνσταντίνου (γνωστότερου ως… «Κοκού») στις 15 Ιουλίου 1965, με το οποίο ανέτρεψε τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Ύστερα (21.4.1967) ήρθε η χούντα και τελικά το Σύνταγμα του 1951 αναθεωρήθηκε το 1975, από την πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.   Η πρόταση εκείνη της ΕΡΕ του 1963 έχει μια ιδιαίτερη αξία στις μέρες μας, καθώς, μεταξύ πολλών άλλων, ανέφερε τα εξής… εκπληκτικά:   (περισσότερα…)

Ο εχθρός της πατρίδας μου

dhmokratiaΠατρίδα μου είναι η δημοκρατία· αυτή από όλα τα επιτεύγματα –γλώσσα, τέχνη, φως, όλα. Γι αυτήν και όλες μου οι τραγωδίες. Χείμαροι το δάκρυ, ποτάμια το αίμα που χύθηκε. Δικά της όλα τα μνημεία.
Όποιος πειράζει τη δημοκρατία πειράζει την πατρίδα μου. Τον εντοπίζω αμέσως. Μιλάει για πατρίδα· δεν μιλάει για δημοκρατία. Το Μαξίμου μίλησε για πατρίδα, όχι για δημοκρατία. Θλιβερό του ακροατήριο εκείνοι που τους έτρεχαν τα σάλια, ξεχωριστοί ετούτοι τάχαμου ανάμεσα στους άλλους που έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Το Μαξίμου δεν αγαπάει τη δημοκρατία. Το Μαξίμου προσβάλλει τη δημοκρατία.
Όποιος προσβάλλει τη δημοκρατία και τολμάει να μιλάει για πατρίδα δεν είναι ένας απλός σοφιστής, φτηνός δημοκόπος και χυδαίος κάπηλος. Είναι ο ίδιος ο διάβολος. Παραφυλάει γυρεύοντας την αφύλακτη ώρα, και ρίχνει το λοιμογόνο βέλος του, για να σφετερισθεί. Εκμεταλλεύεται τη δημοκρατία, και είναι εχθρός της πατρίδας μου. (περισσότερα…)

Ο Ερντογάν έχει πρόβλημα. (Η μεγαλύτερη πρόκλησή του είναι ο πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ, όχι οι επαναστάτες)

pageΣε ορισμένους κύκλους, είναι σχεδόν θέμα πίστης το ότι οι συνεχιζόμενες διαδηλώσεις στην Τουρκία δεν θα έχουν σοβαρές πολιτικές συνέπειες για τον pρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Όπως έγραψε στo ForeignAffairs.gr αυτή την εβδομάδα [1] ο συνεργάτης του Council on Foreign Relations, Στίβεν Κουκ, «Ακόμα και σήμερα, καθώς συνεχίζονται οι ρίψεις δακρυγόνων, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ερντογάν θα κερδίσει τις εκλογές». Η υπόθεση είναι ότι ο πρωθυπουργός μπορεί να βασιστεί τουλάχιστον στην παθητική υποστήριξη του 50% του πληθυσμού που έδωσε την ψήφο του στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) στις τελευταίες εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν το 2011. Ακόμα κι αν δεν είναι απόλυτα ευχαριστημένοι με τη συμπεριφορά του, δεν είναι έτοιμοι να αποσύρουν την υποστήριξή τους – κι αυτά είναι καλά νέα για τον Ερντογάν, ο οποίος θα ήθελε να στέψει τον εαυτό του πρόεδρο το επόμενο έτος. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι οι υποστηρικτές του Ερντογάν θα είναι μαζί του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στο τέλος, οι διαδηλώσεις στη πλατεία Ταξίμ – και η αντίδραση του πρωθυπουργού σ’ αυτές – αποτελούν πιθανόν το τέλος μιας εποχής. (περισσότερα…)

Πώς ο Ερντογάν έπεσε θύμα της αντίφασής του

132790_600ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ από 10 ημέρες ο Ταγίπ Ερντογάν εμφανιζόταν παντοδύναμος στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας και κεντρικός παίκτης στην ευρύτερη περιοχή. Την εντύπωση αυτή, που συμμερίζονταν και κυβερνήσεις σε Δύση και Ανατολή, την είχε εδραιώσει η επικράτησή του στον ακήρυχτο πόλεμο εναντίον της κεμαλικής στρατογραφειοκρατίας. Γι’ αυτό και η εξέγερση που ξεκίνησε από την πλατεία Ταξίμ και επεκτάθηκε γρήγορα στις περισσότερες πόλεις της Τουρκίας προκάλεσε έκπληξη.

Στην πραγματικότητα, βεβαίως, η εύφλεκτη κοινωνική ύλη είχε ήδη συσσωρευθεί και -όπως συμβαίνει συχνά στην Ιστορία- μία σχετικά ασήμαντη αφορμή λειτούργησε σαν πυροκροτητής. Πολύ πριν από την εξέγερση γράφαμε: «Εάν το 2011 ήταν η κορύφωση της πολιτικής ηγεμονίας των νεοοθωμανών, το 2012 φαίνεται να είναι το έτος κατά τη διάρκεια του οποίου άρχισε η αμφισβήτηση αυτής της πολιτικής ηγεμονίας». (περισσότερα…)